EDHE NJËHERË MEKA

Megjithëse Taifi mund të mos e kishte dhënë përfundimin e synuar, i Dërguari i Allahut (s.a.s.), i kënaqur pa masë nga pranimi i Islamit prej Adasit dhe xhindeve, u drejtua sakaq në drejtim të Mekës. Kur po i afrohej qytetit, vendosi të shkonte edhe njëherë në shpellën e Hiras, në malin e Nurit, si në kohët e vjetra. Mekën, e cila ia kishte mbyllur portat në fytyrë, e shihte tani të shpërfaqur krejt përpara syve. Shtëpia e Allahut si e ndrojtur, dhe besimtarët jetimët e saj. Me sa duket ndërmjet këtyre të dyja palëve po ndodhte një bashkëbisedim pa fjalë. Sepse edhe i Dërguari i Allahut (s.a.s.), si një binjak i Qabes, ishte jetim e krejt i pikëlluar.

Në anën tjetër ishte Zejdi që po mendonte se si do të mund të hynin në Mekë, rrugëzgjidhjen e së cilës nuk po e gjente dot. Derisa erdhi një çast që nuk duroi dot më, por vendosi të pyeste të Dërguarin e Allahut (s.a.s.):

Si do të hyni sërish në Mekë, kur ata të përzunë prej andej?

Profeti i Mëshirës, si përherë, edhe kësaj here ishte tejet i vendosur. Brenda vendosmërisë së Tij ishin të fshehura mirë edhe mesazhet se Ai arrinte ta parashikonte që tani ato që do të ngjasnin:

Siç e sheh o Zejd, nuk ka dyshim se Allahu ta nxjerr një rrugëzgjidhje, e nuk të lë portë pa hapur. Padyshim që Allahu do ta ruajë fenë e Tij, dhe do ta nxjerrë fitimtar profetin e Tij.

Mandej, si plotësim të disa shkaqeve të nevojshme, Ai vendosi t’u niste lajmin e ardhjes disa prej prijësve të Mekës. Qëllimi ishte që të mos përballej me asnjë problem teksa kthehej në qytetin e Tij. Emri i parë që i erdhi në mendje ishte ai i Ahnes ibni Sherikut. Vetëm se ai iu përgjigj:

Unë vetë jam nën besë, dhe ata që janë në gjendjen time nuk mund të marrin nën besë dikë tjetër.

Pastaj Profeti i dërgoi të njëjtin mesazh oratorit të njohur kurejsh, Suhejl ibn Amrit, veçse edhe ai i ktheu:

Bijtë e Amirëve nuk kanë se si t’u japin siguri bijve të Ka’bit, - duke i pohuar kësodore se nuk ishte ende gati për të pranuar diçka të këtillë. Ndoshta nuk e gjenin dot guximin për një përgjigje shpërblyese. Vetëm diçka ishte e sigurt, se Profeti e kishte në axhendë emrin e Suhejlit dhe ishte një emër prej të cilit priste shumë.

Përgjigja pozitive erdhi pikërisht nga Mut’im ibni Adiji. Me t’i mbërritur kërkesa e Profetit tonë paqja qoftë mbi Të, thirri ushtarët e tij dhe u tha:

Merrni menjëherë armët dhe nisuni e më pritni në shtyllat e Qabes. Sepse unë i kam dhënë fjalën të Dërguarit të Allahut.

O kurejshë, dijeni se unë i kam dhënë besën Muhamedit. Askush të mos e prekë Atë, pasi çdokush që tentonte ta prekte atë do të kishte të bënte me Mut’imin.

Pas kësaj, Profeti i profetëve bashkë me Zejdin erdhën në Mekë. Synimi i parë ishte Qabeja, andaj ata e përshëndetën atë, filluan të falnin edhe dy rekate namaz, për t’u kthyer në fund në shtëpi. Gjatë gjithë kësaj kohe, Mut’im ibni Adiji rrinte e bënte rojë bashkë me djemtë e tij. Nuk do ta lejonte kurrsesi që dikush t’i bënte Atij ndonjë të keqe.¹⁴³

Në anën tjetër, Ebu Xhehli, i cili ishte i shqetësuar së tepërmi për kauzën që kishte përqafuar, u afrua pranë Mut’imit dhe e pyeti:

A i dhe vetëm besën, apo u bëre edhe vetë mysliman?

Jo, nuk jam bërë mysliman. I kam dhënë vetëm fjalën se nuk do të lejoj askënd që ta prekë me dorë.

Zaten kjo ishte edhe përgjigja që priste ai, kështu që iu drejtua edhe njëherë i gëzuar, për herë të fundit.

Atëherë, ne të japim fjalën se nuk i bëjmë asgjë njeriut që ti i ke dhënë siguri.¹⁴⁴

Çfarë pranimi ishte ky, që edhe nga mesi i armiqve më të ethshëm dilte një armik, i cili merrte përsipër që ta mbronte prej të keqes së të tjerëve. Merrte parasysh edhe sigurinë e fëmijëve të vet, por nuk lejonte askënd që të shkelte mbi fjalën e tij të dhënë. Me një fjalë, që fjala të fitonte forcë, dhe kërkesat të merreshin parasysh, njerëzillëku duhet të ishte i një niveli të atillë, që të mos mund të kundërshtohej prej askujt. Emri i kësaj kredie ishte besimi dhe themeli që buronte prej sinqeritetit. Vlera e kësaj kredie ishte aq e madhe, sa nuk mund të krahasohej me asnjë pasuri të kësibotshme. Sepse, edhe sikur të gjitha pasuritë e botës t’i shërbeheshin Mut’imit, ai prapë nuk do të rrezikonte për të marrë parasysh gjithë atë rrezik që i kanosej prej mekasve të irrituar. Edhe vetëm siguria, apo edhe qëndrimi tërë pafajësi i Muhamedit, mjaftonte që t’ia vinte shpirtin në lëvizje Mut’imit. E bënte ta ndjente deri në thellësi të shpirtit, se duhet të vinte një çast që dikush të thoshte “stop!”.